Recensies 19th edition
BIJ EEN AVONDJE BLUES VERVAAGT DE CRISIS
TIEL - De Agnietenhof was zaterdagavond het toneel van heel veel blije gezichten. De muzikanten beleefden zichtbaar plezier aan An Evening with the Blues en de duizend gelukkigen die een kaartje hadden kunnen kopen evenzeer.
"Is er iemand hier die vanavond aan de crisis heeft lopen denken", vroeg presentator Peter de Wit aan het enthousiaste publiek. Nee dus, niemand had last van de 'spreekwoordelijke blues' in Tiel. Integendeel, van begin tot eind was het feest.
Tiel vormt inmiddels al een jaar of twintig de startlocatie voor het bluesfestivalseizoen in Nederland. De bezoekers kwamen ook zaterdag weer uit alle windstreken, de formule met drie podia bleek ook nu weer prima te werken. Ook organisatoren van andere bluesfestivals reizen steevast af naar Tiel. Om te zien of er nog aantrekkelijke optredens gecontracteerd kunnen worden.
Dat het feest was, was niet in de laatste plaats te danken aan de muziekprogrammeurs van het festival. Meteen al vanaf half negen ging het dak eraf. Soul- en blueszangeres Chick Rodgers (ze staat in de beste traditie van zangeressen als Candi Staton, Aretha Franklin en Millie Jackson) was fabuleus. Haar optreden leidde slechts tot één zorg bij de aanwezigen: was het hoogtepunt van de avond nu al geweest en kon het alleen maar minder worden?
Maar die vrees bleek ongegrond. Sugar Blue (die uit zijn mondharmonica zoveel haalt dat hij soms in zijn eentje een lied kan dragen) bleek op een aantrekkelijke manier de muzikale voetsporen van Muddy Waters te drukken. En in een andere zaal imponeerde de blinde zanger Bryan Lee.
De slotact, Joe Louis Walker, maakte zijn vooruitgesnelde faam meer dan waar. Zijn wortels in de gospel kwamen in de vroege zondagochtend tot volle bloei toen hij in zijn eentje zingend afscheid nam.
"Neem op 20 maart 2010 je zakdoek mee", raadde presentator Peter de Wit de bezoekers bij het afscheid wat raadselachtig aan.
Organisator Bert Lek uit Geldermalsen legt het waarom van die zakdoeken uit. "Misschien dat de twintigste editie volgend jaar de laatste is. Het staat nog niet helemaal vast, maar we hebben afspraken gemaakt, ook met sponsoren en Agnietenhof, tot en met 2010. Als het echt stopt zullen we best een traantje laten."
Ze zijn niet de enigen.
22-03-09 :: De Gelderlander
AN EVENING WITH THE BLUES
Dankzij de onmisbare bijdragen van een aantal sponsoren maar bovenal dankzij een grote groep zeer enthousiaste vrijwilligers en blues-liefhebbers van de Stichting Betuwse Jazz- en Bluespromotie heeft An Evening With The Blues voor de 19e keer kunnen plaatsvinden.
Verdeeld over drie podia in de Schouwburg is het de organisatie wederom gelukt een ijzersterk programma neer te zetten waarin de diversiteit opvallend te noemen is. Van Chicago-blues naar Rockabilly, van Westcoast Jump & Swing naar Soul en Jazzblues of Bluesrock, van oude naar moderne blues-varianten. Terwijl even verderop (Arnhem) Tina Turner voor de zoveelste maal afscheid neemt valt in Tiel het eerste hoogtepunt van het festival waar te nemen als Melvia ‘Chick’ Rodgers het grote Rabot-podium betreedt. Onder uitstekende begeleiding van Robert Fossen en The Southside Bluesrevue krijgen we een –door gospel- en soul-invloeden vergeven- intens optreden te zien van een tengere dame met een robuuste, krachtige strot die de aandacht van begin tot einde op zich weet te vestigen. Het oeuvre van kanonnen als Aretha Franklin lijkt haar op het frêle lijf geschreven maar ook de eigen nummers zijn niet te versmaden. Hoewel afkomstig uit Memphis zijn er er veel Chicago-blues-elementen waar te nemen.
Snel naar de iets kleinere, maar minstens zo drukke, Batauwe-zaal waar Bryan Lee & The Blues Power Band de temperatuur nog eens een paar graden doet stijgen met een staaltje blues-vakmanschap. Lee, ook wel eens de ‘Braille Blues Daddy’ genoemd vanwege zijn visuele handicap, varieert blues-jazz met stevig werk maar altijd met een typisch ‘New Orleans-geluid’. Voor de markante Lee waren veel bezoekers speciaal naar Tiel gekomen en zij werden niet teleurgesteld. Dat laatste gold echter niet voor het optreden van Sugar Blue.
Hoewel Grammy-Award-winnaar en bijnamen als ‘de Hendrix of Parker van de Harmonica’ maakte ‘de harp-grootheid’ de verwachtingen maar gedeeltelijk waar. Het optreden kende twee gezichten. Blue weet zich gesterkt door een fantastische begeleidingsband, door de presentator onbedoeld oneerbiedig aangekondigd als warming-up, maar haalt door oeverloos geouwehoer de vaart eruit waardoor het allemaal wat spanning mist met als gevolg dat het zinloze gekwets overslaat op een klein gedeelte van het publiek. Positieve uitzondering is echter een prachtige solo-spot waarin Sonny Boy Williamson wordt herdacht en Sugar Blue doet wat ie moet doen nl. scheuren op de harp. Hij bedankt na afloop speciaal de grote meerderheid dat wel heeft geluisterd en na ‘Messin With the Kid’, waarin de aandacht terecht op de band wordt gericht, lijkt het allemaal vergeven en vergeten.
Anders gaat het bij The Electrophonics waar zoals altijd kan worden geswingd op jive, R&B en soulvolle fifties-geluiden. Ook vanavond gaat alle aandacht uit naar ‘volksmenner’ Stephan Hermsen maar voor de zoveelste maal bewijst de band als collectief alleen maar beter te worden en mag het als ‘gangmaker’ eigenlijk op geen enkel festival ontbreken.
Ondertussen hebben we ook nog The Motel Kingz uit het naburige Leerdam meegepikt op het Café-podium waar Marc Tee verfijnde, swingende Chicago-bluesklanken uit zijn gitaar tovert en zanger Daniel Derksen een opzwepende partij bluesharp de zaal in slingert. Het kwartet wordt nu al geroemd vanwege zijn live-reputatie en vanavond blijkt dat zonder meer terecht. The Kingz hebben hun visitekaartje afgegeven en veel nieuwe blues-vrienden gemaakt.
Inmiddels is de gehele Agnietenhof opgewarmd voor het lang verwachte optreden van Joe Louis Walker, een absolute grootheid en een meesterlijke zet van de organisatie om deze kanjer op het programma te krijgen. Het optreden begint, mede door wat technische problemen, aarzelend maar als de motor eenmaal draait is het genieten geblazen. Wat een performer/gitarist/zanger en (daar gaat ie weer!) wat een band. Met Linwood Taylor wordt een heus gitaarduel uitgevochten waar geen winnaar uit voortkomt maar dat is meer aan de bescheidenheid van Taylor te danken dan aan de extravagante Walker die handjes-schuddend de gehele zaal doorloopt tot groot vermaak van het publiek. Speciale vermelding verdienen de stoicijnse Henry Oden op basgitaar en drummer Steve Eldridge die als een strakke ritme-tandem de energieke Walker in toom moeten houden. Iets wat ze moeiteloos afgaat zodat er probleemloos wordt geswitched tussen funk, groovende of slow blues.
‘It’s a Shame’ van het laatste album gaat geruisloos over in een klassieker als ‘I’m Ready’ en wanneer er in het slotstuk van de set met o.a. Sugar Blue en Fat Harry op het podium wordt afgesloten is het hek van de dam en de zaal op zijn kookpunt maar koelen wij af in het Café waar The Wieners als een rockabilly-jukebox fungeren en de dansvloer druk bezet wordt onder de klanken van ‘Bird Dog’, ‘Blue Moon of Kentucky’ en ’20 Flight Rock’.
22-03-09 :: Bluesmagazine.nl
Tekst : Jeroen Bakker
TOPPERS DOEN ZICH GELDEN OP 'AN EVENING WITH THE BLUES'
Zaterdag 21 maart 2009
De 19e editie van het Tielse festival ‘An Evening With The Blues’ is net zoals voorgaande jaren druk bezocht door vele bluesliefhebbers uit het hele land. En net zoals op de Southern Blues Night in Heerlen staan hier ook weer grote toppers op het podium die gecompleteerd worden door enkele befaamde Nederlandse bands. Zaterdagavond 21 maart staan in de Agnietenhof op drie podia in totaal negen formaties geprogrammeert.
Enkele van deze toppers heb ik vrijdag al kunnen bewonderen. Waarbij Chick Rodgers, de frêle dame, die samen met Robbert Fossen en The Southside Bluesrevue, er ook nu weer bovenuit steekt. Wat heeft deze dame een schitterende stem. Een dergelijk kleine slanke vrouw met een dijk van een stem, grandioos. Ik kan niets anders zeggen. Haar uitvoering van Aretha Franklin’s ‘Respect’ is schitterend. De muziekstijl is een mix van blues, soul en gospel waarbij Robert Fossen zijn donkere stem voor de blues er aan toevoegt en Melvia ‘Chick’ Rodgers veel meer in de soul en gospel zit. Een prima combinatie zoals gebleken in Heerlen en vandaag nog maar weer eens terdege wordt onderstreept.
Op het kleine podium in het ‘Café’ opent de Leerdamse formatie The Motel Kingz het festival. Daarbij hebben zij niemand minder dan ‘Tee’, de Belgische gitaarvirtuoos, in hun midden. En dit is een absolute verrijking van de band. Met stevige en traditionele blues, denk aan The Red Devils, James Harman en Junior Watson zet deze band een superbeste set neer. Het moet ook gezegd zijn dat deze band in Nederland een grote naam heeft opgebouwd als live-act. En dat wordt hier dubbel en dwars bewezen.
En zoals het bij alle theaterfestivals betaamd is het ook nu weer kiezen en rennen van het ene podium naar het andere podium. Want ik wil ook weer iets meekrijgen van Bryan Lee & The Blues Power Band die in de Batauwe zaal het festival opent. Ook hem kun je onder het rijtje scharen van de betere bluesgitaristen. Het bewijs heeft hij nog eens geleverd op zijn cd “Katrina Was Her Name” die door Duke Robillard werd geproduceerd. Zijn sound neigt naar de Chicago stijl en is geïnspireerd door mannen als BB King en Albert King. Bryan Lee is een uitstekende gitarist die niet houdt van technische uitspattingen op gitaar. Hij speelt gitaar zoals het hoort of in ieder geval zoals hij denkt dat het hoort, strak en gedegen.
Na zijn optreden verzorgt The Electrophonics een spetterend optreden op deze plek. Naast het optreden van Chick Rodgers ook een van de hoogtepunten van deze avond. Stephan Hermsen zorgt met zijn mannen altijd voor een energiek concert dat bij het publiek blijft hangen. Het swingt, jumped en maakt indruk. De vraag bij mij rijst dan altijd welk optreden van hen is het beste? Daar heb ik dan altijd een eenvoudig antwoordt op… het laatste. De jongens zijn bezig met de opnames voor een nieuwe cd en hebben in hun set zowel ouder als ook nieuw werk opgenomen. Daarbij word natuurlijk het coverwerk niet vergeten. Maar hun eigen werk is zeer goed en kan in hun muziekstijl de toets met de top zondermeer aan.
Ondertussen heeft op het podium in zaal De Rabot, Sugar Blue zijn best gedaan om op de bluesharp het aanwezige publiek te vermaken met nogal pittig werk. Het is een ware technicus op dit instrument voeg je daarbij zijn stem en zijn begeleidingsband, dan heb je ook hier een topper op het podium staan. Als je hem nooit hebt gezien of gehoord is het fenomenaal wat je voorgeschoteld krijgt. Maar na een goed drie kwartier spelen wil ik toch iets anders horen. Hoewel ik zijn uitvoering van ‘Hoochie Coochie’ en ‘Messin With A Kid’ wel klasse vind.
Ik besluit terug te gaan naar het ´Café´ waar Mariëlla Tirotto & The Blues Federation de blues speelt. Blues met een vleugje jazz wordt door het publiek zeer gewaardeerd want het is er druk, zelfs op de trappen zit men om maar niets te missen van deze band. Verleden jaar hebben ze hun eerste cd uitgebracht die door de pers goed is ontvangen. Hiervan worden enkele nummers gespeeld die dan ook worden afgewisseld met hun zeer sterke uitvoering van ‘Window Of My Eyes’ en enkele andere covers van genormeerde bluesartiesten. De band speelt een goede en gedegen set die er mag zijn.
Het laatste optreden in De Rabot zaal is weggelegd voor gitaarbeul Joe Louis Walker, waarbij ik vandaag het idee heb dat hij beter in zijn vel zit dan gisteravond in Heerlen. Ook hij wordt gerekend tot de groep technisch zeer begaafde gitaristen daarbij heeft hij zijn eigen herkenbare sound ontwikkeld. Het mooie van dit optreden is ongetwijfeld het uitdagende gitaarspel van Joe Louis Walker en Linwood Taylor. Ze dagen elkaar uit op het podium. Dit zorgt ervoor dat er stevig gesoleerd wordt en wij genieten kunnen van opzwepende en langtrekkende gitaarpartijen.
Buitenbeentje qua muziekstijl in Tiel is ongetwijfeld de Nederlands Belgische formatie The Wieners. Zij spelen voornamelijk rock ’n roll en rockabilly waarbij de samenzang je onmiddellijk doet denken aan de vijftiger en zestiger jaren. We herkennen dan ook Buddy Holly, Eddie Cochran en een Johnny Cash. Hiervan speelt de band ook enkele nummers die ik persoonlijk wat matjes vindt klinken. Het pittige ruige van een Eddie Cochran en het warme gevoel dat Buddy Holly uitstraalt mis ik daarbij. Maar voor de liefhebbers is dit een lust voor het oor.
An Evening With The Blues kan met een gerust hart als geslaagd de boeken in. Het is nu afwachten wat de 20e en jubileumeditie in 2010 ons gaat brengen. Aan het publiek zal het zeker niet liggen want net zoals dit jaar verwacht ik ook dat ze massaal de editie van 2010 bezoeken.
22-03-09 :: Bluesbreeker.nl
AN EVENING WITH THE BLUES IN TIEL
Tekst en foto's: Bert Reinders
“Shit Robbert, we moeten nog langs de benzinepomp, want ik heb niks te eten bij me en Ardi en Bert uit Meppel komen”.
Sinds vorig jaar hebben we met Sandra (de vriendin van Robbert Fossen) een soort verbond. Wij leveren een verhaaltje en de foto’s en Sandra zorgt voor de vreterij. Gele en rooie M&M’s ditmaal. Donders lekker joh, die chocoladenootjes bij een koud glaasje bier!
Sandra en Robbert zijn deze weken als onlosmakelijke duo verbonden aan de Amerikaanse zangeres Chick Rodgers, die vanavond samen met Robbert en The Southside Bluesrevue aan hun vierde gezamenlijke optreden in Nederland zullen beginnen.
Chick zal An Evening With The Blues openen op hetzelfde tijdstip als Bryan Lee terwijl in de foyer de Leerdammers van The Motel Kingz hun opwachting zullen maken.
Voor mij persoonlijk vreselijk balen dat deze drie bands gelijktijdig spelen, maar wellicht een goede zet van de organisatie om het publiek vroegtijdig naar de Agnietenhof te lokken.
Hun missie blijkt dan ook meteen geslaagd, want bij Chick Rodgers en The Southside Bluesrevue is het van begin af aan volle bak en dat was dan ook wel te verwachten.
Of je het nou wil of niet, onbewust ga je toch een vergelijking trekken met het optreden in Odeon in Zwolle een week eerder en wat meteen opvalt is de uiterst relaxte en de vrolijke uitstraling van het 10-koppige gezelschap. Was het vorige week wellicht nog enigszins aftastend en lichtelijk onzeker, in Tiel oogt de grote band uiterst ontspannen en laten dan ook zichtbaar merken dat ze zich het geweldige repertoire van Chick in een week tijd helemaal eigen hebben gemaakt. Muzikaal staat het dan ook als een huis en is vooral de rol van gitarist Armando Jansen vele malen duidelijker en veel beter hoorbaar dan in Zwolle.
Ik kon het overigens niet nalaten om Robbert Fossen even uitleg te vragen, waarom de ‘Zwolse’ setlist voor wat betreft de eerste nummers was aangepast. In Zwolle was namelijk de toon met een uptempo nummer meteen gezet, terwijl in Tiel bewust gekozen werd voor een iets rustiger opening. Het was de opzet om de spanning langzaam op te voeren tot dat de Amerikaanse diva het podium zou beklimmen. Niets ten nadele van Robbert’s uitleg, maar in Zwolle was met een knallende opening het publiek wel meteen bij de les en dat was in Tiel beslist niet meteen het geval.
Het onbetwiste hoogtepunt blijft de ballad ‘Ain’t No Way’ van Aretha Franklin. Wat waanzinnig gaaf en dit nummer deed me meteen denken aan een optreden van twee jaren terug van Bettye Lavette op Ribs en Blues in Raalte, want ook toen hielden we het bij lange na niet droog. ‘Ain’t No Way was overigens al bijna van de setlist geschrapt, omdat het de avond in ervoor in Heerlen niet helemaal lekker was verlopen. Zelfs bij Chick rollen de tranen over haar fragiele wangen en ondanks dat ik eigenlijk helemaal niet weg wil bij deze kanjers, staat er een zaal verderop nog een grootheid uit Louisiana op de planken (Bryan Lee) en ook hiervan willen we nog dolgraag een staart meepikken.
Ook bij de blinde Lee is het gezellig druk en deze muziek doet me altijd een beetje denken aan de muziek van Dr. John. Het swingt lekker, af en toe een beetje jazzy, een beetje funky, maar de goede stem van Brian blijft in elke stijl en elk nummer kaarsrecht overeind. Een stem die overigens totaal niet bij het lichaam en de verschijning van de excentrieke Amerikaan past. Maar dit terzijde. Helaas moeten we het nog met een restantje van slechts drie nummers doen en daarbij is overigens de superstrakke en swingende ritmesectie hetgene wat me nog het meest is bijgebleven.
Als de donder nog even naar beneden om hopelijk de laatste west-coast klanken van The Motel Kingz nog even mee te pikken en ook hier ben ik gelukkig nog net op tijd. De Belg Marc T. vergezeld The Motel Kingz deze avond en om Marc weer even te horen is uiteraard altijd gaaf. Volgens bassman Nico de Stigter waren de repetities een dag eerder met T. en The Motel Kingz niet helemaal vlekkeloos verlopen, maar op het moment suprême was het gelukkig dik voor mekaar. Lekkere band!!
De tweede lichting in De Agnietenhof bestaat uit Sugar Blue, Mariella Tirotto & The Bluesfederation en The Electrophonics.
Omdat het optreden van Sugar Blue in Zwolle een behoorlijke afknapper is geweest, besluiten we eerst bij Mariella en haar clan te gaan buurten. Bovendien hadden ze me nog bier beloofd! Het gezelschap hebben we natuurlijk al een aantal keren ontmoet de afgelopen jaren, maar deze avond hebben ze uitbreiding van een extra percussionist. Wellicht achteraf voor deze avond een ietwat ongelukkige aanvulling, want het is behoorlijk passen en meten om alle bandleden een comfortabele plek op het podium in de foyer te bieden.
Ondanks de krapte op het podium past het allemaal precies in elkaar en staat de band ongelooflijk te stralen! Een dergelijk theater optreden past dan voor mijn gevoel uitstekend bij deze band. Ik zie dit zes-tal dan ook liever in een soort lounge omgeving dan in ‘de oude bruine kroeg’. De jazzy, bluesy sound en donkere stem van Mariella geven me altijd een soort van nachtclub - of lounge gevoel. Lekker een beetje onderuit hangen, Frans cognacje of een Irish Paddy in de linkerhand en met een dikke vette Cubaan in de mondhoek een mystiek, duister sfeertje beleven. An Evening With The Blues is toch als een kroon op een jaar keihard werken van Mariella en haar mannen en dat is top!! (…… en dat biertje? Ach ja … komt vast wel een keer!)
Na Mariella & The Bluesfederation de schuine trap op naar boven (aparte trap trouwens en met een bakkie op een uiterst riskante onderneming!) naar The Electrophonics. Hier ben ik nogal een tijdje onder de pannen, want voordat je de ‘springer’ Stephan Hermsen fatsoenlijk op de plaat hebt vastgelegd ben je toch al snel een minuutje of tien verder. Ik durf deze Limburgers uit volle borst één van mijn grote favorieten te noemen, want de manier waarop Stephan en zijn mannen de energie de zaal in kunnen laten spetteren is een lust voor zowel het oor als het oog. Bij mijn immer favoriete ‘Dance’ is voor mij het moment gekomen om de camera terzijde te leggen, want ‘Dance’ blijft een onmogelijke opgave om stil bij te blijven staan. Wat een grote klasse en wat een drive. Top! Genieten!!
Als laatste in deze serie van drie is er nog een beetje tijd over voor Sugar Blue en eerlijk is eerlijk, Sugar is in vergelijking met het optreden in Zwolle onherkenbaar! In tegenstelling tot Zwolle heeft Sugar Blue ditmaal wél de beschikking over zijn gehele band en dat is dan ook te horen. Potverdikkie, nu spettert het tenminste en het is vooral het supergave drummertje wat de zaal naar een climax weet te leiden. Uiteraard zijn de kunsten van Sugar Blue van een ongehoord hoog niveau, maar dat had ik vorige week in Zwolle al ondervonden. Helaas lukt het me maar om drie nummertjes mee te pikken, maar dit is in elk geval voldoende om alle vooroordelen van het Odeon festival in Zwolle naar het vergeetboek te sturen. Super!
In het verhaal over het bluesfestival in Odeon Zwolle had ik overigens m.b.t. het optreden van Sugar Blue melding gemaakt van twee invallers. Uiteindelijk bleken deze Amerikaanse gitarist en de vrouwelijke bassist wel degelijk deel uit te maken van zijn vaste band. In Zwolle ontbraken alleen de drummer en een toetsenist. (aldus even een aanvulling n.a.v. een email van Franky Bruneel van Back To The Roots)
De laatste twee optredens op An Evening With The Blues zijn voor The Wieners en voor de Amerikaan Joe Louis Walker.
Bij Walker staan we uiteraard met de neus voor aan het podium en daar hebben we helaas de pech dat het zanggeluid als het ware over ons heen gaat. Meestal pak je op de eerste rij nog wel wat monitorgeluid mee, maar de verhouding zang/gitaar klinkt bij lange na niet lekker op de eerste rij. De funky blues sound van Joe Louis Walker klinkt verder als een klok en de uitstraling van de band is helemaal te gek en met name de tweede gitarist doet eigenlijk helemaal niets onder voor Joe Louis zelf.
Ook een rondje met mondharp door de zaal en langs de tribune doet het voor het publiek natuurlijk altijd goed. Met Joe Louis Walker krijgt An Evening With The Blues een zeer waardige afsluiter van een uitzonderlijk gaaf en kwalitatief zeer hoogstaand festival.
We eindigen onze avond in de foyer bij The Wieners. Absoluut niet mijn genre, maar als afsluiter voor een dergelijk festival uiterst geschikt met hun relaxte country blues.
Rond een uur of 1 zit de 19e editie van An Evening With The Blues er op en ik heb maar één conclusie en dat is: Kicken!!! Van A tot Z. Wat een geweldig mooi festival en ik ben donders benieuwd wat Bert Lek en Dick Zorgman en hun kompanen voor ons in petto hebben op de 20e editie in 2010!
We hopen van harte er het volgend seizoen weer bij te zijn.
Tegen 01:30 zitten we op onze fiets richting onze besproken slaapplaats bij een zorgboerderij net buiten Tiel. Het zal ons daar waarschijnlijk aan niets ontbreken.
Rond 02:00 uur zien we de zorgboerderij liggen. ……. Aan de overkant van de snelweg weliswaar!
Geen idee hoe we er moeten komen! Gelukkig tref ik nog een zakje M&M’s van Sandra aan in m’n broekzak. Eerst maar es rustig samen overleggen hoe we de laatste hobbel in Tiel gaan nemen.…………….
22-03-09 :: thebluesman.nl
BOBTJES BLUES PAGES
Zaterdag 21 maart 2009
We komen al heel wat jaartjes met veel plezier naar ‘An Evening With The Blues’ in Tiel. Ieder jaar worden we verrast door het unieke programma dat de organisatie elke keer weer weet samen te stellen. Daarom laten we dit jaar ook zeker geen verstek gaan. De Agnietenhof is zeker een toplocatie. Verdeeld over drie podia spelen de diverse artiesten en bands. Even voor aanvang betreden we de schouwburg en worden we vriendelijk begroet, terwijl ons het festivalkrantje wordt aangereikt met het programma. Ondanks de huidige kredietcrisis is het de organisatie wederom gelukt om een aanzienlijke bijdrage binnen te halen via sponsoren. Mede dankzij deze sponsoren staat ons weer een dijk van een line-up te wachten. De negentiende editie van ‘An Evening With The Blues’ wordt geopend in de zaal Het Rabot. Aankondiger Peter de Wit heet een iedereen hartelijk welkom. De organisatie is natuurlijk heel blij dat de kaarten voor deze avond zijn uitverkocht en er voor een volle bak kan worden opgetreden.
De eerste artieste van vanavond is Melvia ‘Chick’ Rodgers, een zangeres die geboren en opgegroeid is in Memphis. Zij wordt begeleid door Robert Fossen en The Southside Bluesrevue. De zaal wordt eerst lekker opgewarmd door deze vrolijke, enthousiaste band. Fossen heeft de zaal direct al in zijn zak met zijn geweldige, bluezy, zoet gevormde stem. Deze Robbert Fossen kwam Chick tegen in 2004 op het verjaardagfeestje van Koko Taylor in Buddy Guy’s Bluesclub in Chicago. Zo ontstond het idee om deze talentvolle zangeres naar Nederland te halen. In 2007 organiseerde Fossen haar eerste korte Nederlandse tournee. Dankbaar zijn we hem, dat we kennis mogen maken met deze geweldige zangeres. Niet voor niets heeft zij de hoofdrol mogen spelen in een musical als Aretha Franklin. Haar binnenkomer is ‘Good Time Roll’, wat wordt gevolgd door de wereldberoemde song ‘Respect’. Met haar schitterende stem brengt zij deze song vol overgave en weet ze de zaal direct in te pakken. Hier staat kwaliteit op het podium. Dat bewijst zij ook in haar volgende songs, die doorspekt zijn met blues, soul en gospel. ‘Baby I love you’, ‘Don’t Play That Song’ en ‘I’m A Woman’ passeren de revue. Zij heeft een hele grote indruk op ons weten te maken. We moeten echter afscheid nemen van Chick en vervolgen ons naar het volgende optreden in Batauwe: Bryan Lee & the Blues Power Band.
Bryan Lee – oftewel Braille Blues Daddy - werd geboren in 1943 in Tow Rivers, Wisconsin en raakte op achtjarige leeftijd blind. Gelukkig is er met zijn gehoor niets aan de hand en kon hij enorm genieten van de muziek van de drie Kings, Elmore James en T-Bone Walker. Zo begon de liefde voor de blues. Hij wordt vanavond begeleid door een ijzersterke band, Enrico ‘Henry’ Carpaneto op keyboard, John Peter Perkins drums en Richard Alvah ‘Dr. Porkchop’ Ward op bas. De band begint met een instrumentaaltje, daarna stelt Bryan zich voor. Hij is van plan om er een feestje van te maken. Deze man voelt zich duidelijk lekker thuis in deze tak van de muziek. Beperkt in zijn bewegingen door zijn handicap laat hij zijn kunsten zien op gitaar. Tussen zijn songs door vertelt hij over de inhoud van zijn bluessongs. Duidelijk komt naar voren dat hij vertrouwen heeft in God. “Hij geeft mij vertrouwen om verder te willen”, vertelt hij. ‘The good Lord gave me this talent and I give it back to Him Through his people’. ‘I’ll Play The Blues For You’ van de cd ‘Live at the Old Absinthe Bar… Saturday night’ laat hij daarna horen en dat doet hij heel goed. De Blues, is goed vertegenwoordigd in Bryan’s songs. Twee keurig geklede heren uit het publiek gaan helemaal uit hun dak en swingen er lustig op los. Het publiek is hier duidelijk van gecharmeerd. We hebben een goed optreden gezien van Mr. Braille Blues Daddy.
Op naar het café. The Motel Kingz uit het naburige Leerdam zijn al een tijdje bezig met hun set. Hier is het ook behoorlijk druk. De trappen er naartoe zitten zo vol met mensen dat je amper kunt passeren. Even moeten we lastig zijn, want hier willen we ook een vleugje van mee pikken. Deze band staat bekend als een sterk groeiende live band. Onder aanvoering van Daniël ‘Double D’ Derksen (zang en harmonica) komt de Westcoast Jump & Swing met Chicagoblues ons tegemoet. Hier heerst een best, maar ook broeierig sfeertje. Wat is het hier heet! Deze avond heeft de band een speciale gast in de persoon van ‘Tee’, een Belgisch gitaarwonder dat de band iets extra’s geeft. The Motel Kingz zijn zeker ook een aanwinst op deze avond. Ze zijn onuitputtelijk en zeer enthousiast.
Sugar Blue is al begonnen in het Rabot. De verwachtingen waren hoog gespannen. Grammy-Award-winnaar en bijnamen als ‘de Hendrix of Parker van de Harmonica’ zeggen toch wel iets. Sugar Blue begon zijn carrière als straatmuzikant en maakte zijn eerste album in 1975 met legendarische bluesfiguren als Brownie McGhee en Roosevelt Sykes. Later speelde hij mee op diverse albums van The Rolling Stones. Blue toerde twee jaar samen met vriend en mentor Willie Dixon. De begeleidingsband die hij achter zich heeft staan deze avond is zonder meer fantastisch. Wat wisselvallig was voor mij het optreden van Sugar Blue. Het duurde even voordat hij ‘in the mood’ begon te komen. De spanning moest duidelijk wat opgevoerd worden. Het kwam allemaal nog goed toen hij zijn liefde voor Muddy Waters liet blijken in ‘Hoochie Coochie Man’.Dit kon de zaal duidelijk waarderen. Natuurlijk was de solo, waarin Sonny Boy Williamson in het zonnetje werd gezet, van uitzonderlijke kwaliteit. Lekker scheuren op die harp. Als de beste, ja dit willen we horen.
Naar Mariëlla Tirotto & The Blues Federation waren we heel benieuwd. Zelf had ik deze band nog nooit gezien. De geluiden die ik van collega’s had opgevangen over haar waren nogal wisselend. De band is in 2006 opgericht. Ondanks deze jonge leeftijd van de band hebben de muzikanten al heel wat ervaring opgedaan in diverse andere bands. De muzikale invloeden zijn zeer divers. The Beatles, Harry Sacksioni, Vivaldi, Bach, Santana, ZZ Top, Miles Davis: al deze artiesten komen terug in de muziek van deze band. Wat moet je dan verwachten? Ze brengen een mix van eigen werk en bewerkingen van bestaande songs. Mariëlla Tirotto & the Blues Federation stralen in ieder geval veel plezier en enthousiasme uit. De speciale gast voor deze avond, percussionist Onny Tuhumena, geeft nog een spannende dimensie aan het verhaal. Ja, iets aparts had het. Voor een nachtclub zal deze muziek niet misstaan. Mariëlla weet in haar prachtige, kleurige, fladderende jurkje een bluessfeertje van in de late uurtjes te scheppen. Exclusief en zeer intens, soms subtiel ingetogen, brengt zij de songs. Veel eigen werk van hun debuut cd “Somewhere Down The Road”. Mariëlle Tirotto is Italiaans dynamiet in een romige bonbonverpakking.
We gaan weer naar boven, de trappen op. Hier is al een groot feest aan de gang. Het geluid van de Electrophonics komt ons tegemoet. The Electrophonics, opgericht in 2001, is een Nederlandse swing-jump- r&b band met een vette knipoog naar de jaren 50. Zanger en mondharmonicaspeler Stephan Hermsen gooit er een flinke partij energie in. Geen moment staat hij stil en mede daardoor weet hij zijn medemuzikanten zodanig op te jutten dat er een enorm swingend geheel komt te staan: een fantastisch gezicht. De muziek mag er natuurlijk ook zijn. Er wordt veel gespeeld van de in 2006 uitgebrachte cd “Feels Like A Million” , wat alleen maar zelfgeschreven songs bevat. ‘I Can’t Lose’ zingt Stephan en dat zal hij vanavond zeker niet. Er zijn vanavond zeker fans bijgekomen. De band gaat als een trein. Een vette bluesharp in combinatie met de sax en trombone zorgen samen met gitaar en piano voor een gedoseerde soloverdeling. De contrabas en swingdrums leggen de strakke basis. Voor mij is Stephan een echte podiumtijger. Live laat deze band een hele grote indruk op ons achter.
Wat staat ons nu te wachten? In het Rabot wordt alles gereed gemaakt voor het optreden van Joe Louis Walker. Hij is geboren 1949 te San Francisco. Thuis werd er geluisterd naar Fats Domino, Elmore James, BB King, Junior Walker, James Brown etc. Op zijn twaalfde is hij gitaar gaan spelen en op zijn veertiende was hij al professional. Joe leerde het vak bij mensen als Buddy Miles, Otis Rush, Willie Dixon, John Lee Hooker, Steve Miller en ook Jimi Hendrix. Ooit woonde hij bij Mike Bloomfield. Zijn dood op 15 februari 1981 had grote impact op Joe. Inmiddels is hij 60 jaar en nog steeds een van de toonaangevende gitaristen van de blues. Onlangs kwam zijn album “Witness to the Blues” uit. Tegenwoordig verblijft Walker op Mustique, een idyllisch privé-eiland in de Cariben. Voor de eerste keer sinds tien jaar is hij in Nederland en wij zijn getuige van zijn geweldige optreden hier. ‘Let your hair down’ , zo begint Joe Louis Walker aan zijn show. Het publiek laat hij gelijk even zien waar toe hij in staat is op zijn gitaar. Het applaus volgt. Spelen kan hij, maar hij heeft ook een volle krachtige stem met blues, soul en gospel doordrenkt. Heerlijk is het nummer ‘Rock’n Roll all Night’, een nummer waarin hij samen met collega/gitarist Linwood Taylor een prachtig gitaargevecht aangaat. Daarna wordt er wat rust genomen. “I like it slow and I like it hot”, zegt Walker, die intussen de gevoelige kant van zijn bluesgitaar laat horen. Oei, er springt een snaar, maar het publiek merkt daar niets van. Hij lost dit vakkundig op. Van zijn laatste cd breng hij de songs ‘It’s A Shame’ en ‘Sugar Mama’. De mondharmonica komt tevoorschijn en spelend verlaat hij het podium om zich door het publiek heen, spelend en handjes schuddend, een weg te banen. De zaal weet dit natuurlijk wel te waarderen. We hebben een stukje vakmanschap gezien.
Er komt een einde aan deze mooie avond. Deze wordt afgesloten door The Wieners in het café. Iedereen is moe en voldaan en ik ga er ook even bij zitten. Heeft dit wat met blues te maken? Nee, niet echt. Het doet mij terug denken aan mijn jeugd. De songs zijn allemaal letterlijk mee te zingen voor mij. Nummers van Buddy Holly, Eddie Cochran en the Evely Brothers, allemaal artiesten die bij mij in de cd-kast niet ontbreken. Leuke muziek om deze vermoeide avond met grote indrukken te beëindigen.
Bobtje, Ger en ik kunnen weer terug kijken op een geslaagd avondje ‘An Evening With The Blues’. Zoals altijd was het een bijzondere avond en de moeite waard te bezoeken. Wederom mijn complimenten voor deze line-up die de organisatie bij elkaar gezocht heeft. Met plezier kunnen we hier weer op terug kijken. Tot volgend jaar.
Bobtje Blues Pages:
bobtjeblues.com
|
